کامپیوترهای کوانتومی؛ همیشه پنج سال با ما فاصله دارند

کامپیوترهای کوانتومی همیشه پنج سال با ما فاصله دارند

پژوهشگران معتقدند که پیشبینی زمان دقیق ورود کامپیوترهای کوانتومی به دنیای واقعی همواره با چالشی بزرگ روبهرو بوده و این فناوری بهعنوان یک ابزار «همیشه پنج سال دورتر از دسترس» باقی مانده است. بررسیهای جدید نشان میدهد که این تأخیرهای مداوم نه ناشی از خطای محاسباتی یا ضعف بازار، بلکه به تغییر مداوم تعریف و هویت کامپیوترهای کوانتومی در مسیر توسعه بازمیگردد.

به گزارش خبرنگار ما، کریستوف جورجاک، پژوهشگر مؤسسه سرمایهگذاری کوانتونیشن، پس از یک سال مطالعه روی ادبیات فلسفی مرتبط با فناوری به این نتیجه رسید که کامپیوترهای کوانتومی در حال حاضر در دسته فناوریهای «با افق پنجساله همیشگی» قرار دارند. جورجاک میگوید: «اگر هویت یک کامپیوتر کوانتومی همزمان با توسعه دستگاه همچنان در حال شکلگیری و تغییر باشد، پیشفرضهای ما برای پیشبینی زمان عرضه آن شکست میخورد.»

چرا تعریف کامپیوتر کوانتومی دائماً در حال تغییر است؟

توسعه کامپیوترهای کوانتومی برخلاف کامپیوترهای کلاسیک اولیه مانند انیاک، با پیچیدگیهای اکوسیستمی بسیار گستردهتری روبهرو است. قطعات اولیه این دستگاهها یعنی کیوبیتها را میتوان به روشهای مختلفی از جمله اتمهای فوقسرد، مدارهای ابررسانای کوچک یا ذرات نور ساخت. بهبود یک شاخص فنی مانند کاهش نرخ خطای کیوبیتها به کمتر از یک در هزار، به جای نزدیکتر کردن ما به هدف نهایی، تعریف جدیدی از مسیر پیشرو ارائه میدهد و افق پنجساله را دوباره بازنشانی میکند.

کامپیوترهای کوانتومی همیشه پنج سال با ما فاصله دارند
کامپیوترهای کوانتومی همیشه پنج سال با ما فاصله دارند

در حال حاضر، پیشرفتهترین کامپیوترهای کوانتومی جهان از حدود ۱۰۰ کیوبیت تشکیل شدهاند و کارشناسان اعتقاد دارند که برای دستیابی به کاربردهای واقعی و تجاری، این عدد باید حداقل به ۱۰ هزار کیوبیت برسد. هر کیوبیت در معرض خطاهای محیطی است و با افزایش تعداد کیوبیتها، احتمال بروز خطا بهطور چشمگیری افزایش مییابد.

  • کیوبیتهای فعلی: حدود ۱۰۰ کیوبیت در پیشرفتهترین نمونهها
  • هدف برای کاربرد تجاری: حداقل ۱۰ هزار کیوبیت (با فاصله ۱۰۰ برابری)

اکوسیستم پیچیده؛ از لیزر تا کرایوژنیک

جورجاک با همکاری بروک آبلز در دانشگاه اناس پاریس-ساکلی فرانسه، با بررسی دادههای این صنعت دریافتند که یک مجموعه در حال تغییر از عناصر، تنها از طریق تکامل کل اکوسیستم شامل زیرساختها، دانش، سیستمهای لیزری، فناوریهای کرایوژنیک و ساخت تراشههای ویژه به یک فردیت فنی منسجم تبدیل میشود. به گفته جورجاک، افرادی که این ماشینها را میسازند و از آن استفاده میکنند، باید ذهن بازتری نسبت به چیستی کامپیوتر کوانتومی بهعنوان یک فردیت فنی، نحوه تجسم عینیاش و چگونگی کاربردش داشته باشند.

تحمل خطا؛ گام بعدی در مسیر کوانتومی

صنعت رایانش کوانتومی اکنون روی دستیابی به تحمل خطا (Fault Tolerance) تمرکز دارد تا دستگاههایی بسازد که با اصلاح خطاهای خود بتوانند محاسبات بسیار پیچیده را انجام دهند. بسیاری از شرکتها دستیابی به این هدف را تا پایان دهه جاری میلادی پیشبینی کردهاند، اما رسیدن به این نقطه نیز احتمالاً افقهای جدیدی را پیش روی دانشمندان قرار خواهد داد. این موضوع نشان میدهد که چالش اصلی در توسعه کامپیوترهای کوانتومی، نه تنها بهبود سختافزار، بلکه بازتعریف مداوم اهداف و انتظارات است؛ پدیدهای که این فناوری را در هالهای از ابهام و انتظار همیشگی نگه داشته است.

مجله تکنولوژی آپلود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *